Bizimle dans eder misiniz?

Geçen gün büyükannem kapıcıyı çağırıp, arap sabunu yerine, kendi deyimiyle televizyon sabunu aldığı için bir temiz benzetince, aklıma geldi.

Nasreddin Hoca'nın leyleği kuşa benzetme çabasından, devlet yağmasını ekonomik kalkınmaya benzetme hünerbazlığına kadar, toplumsal serüvenimizin akışı, benzemeyle benzetmenin parantezleri arasında göbek atıp durmakta.

İnsanlıktan istifa etmiş kişileri adama, ayıları dayıya, devleti kayığa, ayakları başa, sade suyu aşa benzete benzete, bu benzetmelerin dönüp dolaşıp başımıza çorap örmesinden öylesine ağzımız yanmış ki, sonunda tahtaya vurup:

— Benzetmek gibi olmasın, taşa ölçeyim! diye, kulağımızı çekmek zorunda kalmışız.

Tanzimat'tan bu yana, fiyakasından piyasasına kadar Avrupa'ya benzemeye çalışıp çalışıp, yapılanların hiç bir şeye benzemediğini görmek, dilimizde «benzetme» sözcüğünü kendiliğinden, «cezalandırma»yla eş anlama getirmiş anlaşılan.

Büyükannem kapıcıyı, kapıcı kasabın çırağını, kasabın çırağı da otlakçı kediyi benzete benzete, başarı özenimizin fiyaskosu, sonuçta her yaptığımızı kendi suratımıza benzetiyor.

Bütün bu benzetmelerle benzetişlere, oldu olacak bir tane de biz ekleyelim bari:

Ülke yönetimi deyince, bazıları bunu bir orkestra yönetimine benzetir. Ama bizim şimdiye dek dinlediğimiz orkestranın müziği öylesine dökülüyor ki, garson elindeki tepsiyi yere düşürse, çiftler dansa kalkıyor.