Sırat Köprüsü değil, döviz törpüsü

Her işimiz gibi, döviz sorunumuza da azıcık karıklar karışıyor bizim. İstediklerine görünüp, istemediklerine görünmemekte mübarek dövizcikler. Tam bitti, kalmadı diyoruz, bin lira bastırdığımız yüz paralık ilacı karaborsada bile bulamıyoruz, bakıyoruz ki ne hanımlarımızın saçından şampuan, dudaklarından ruj, ne de beylerimizin nazik ciltlerinden losyon ve evlerinden deodorant eksik olmuş. Oysa hepsinin kökü dışarıda, bu «ağır sanayi» maddelerinin.

Döviz dediniz mi, kozmetiğe maşallah, ilaca inşallah. Oyun kağıdına gümrah, kahveye neuzibillah. Jeneratöre tonla, mazota tırnakla. Kısacası tüketime çook, üretime ise pek hayrı yok bu ecinni türünün.

Mübarekten edinebilmek için ne askerlik yükümlülüğünü doyçemark karşılığı açık artırmaya çıkartmadığımız kaldı, ne de aşındırmadığımız yabancı eşik. Zamanında dayanıp dayanıp açamamakla övündüğümüz bazı kapılar, şimdi de «Allah müstahakınızı versin»in bir başka çeşidiyle kapanı kapanı veriyor yüzümüze.

Eveleme geveleme bölümleri bir yana bırakılacak olursa, hepsinin verdiği salık aynı:

«IMF'nin dediklerini yaparsanız, işte size cennetin anahtarı. Yok yapmazsanız, bu da cehenneminki!..»

Hiç olmazsa tercih hakkı tanıyor adamlar. Bir yol ayrımındayız, bu doğru. Biri cennete, biri cehenneme gidiyor bu yolların.

Peki ya yaşamak istiyorsak daha?

Bunu kimse önermiyor anlaşılan...