Kıran kırana

KARŞIMDA oturan kadının ilerlemiş yaşına karşın pembe beyaz, açık renk bir teni, kızıl kumral saçları vardı. Maviyle yeşil arasına çalan gözleri, muzip bir kedininkine benziyordu. François Mitterrand'ı okul sıralarında sosyalizme inandırmıştı. Danielle Mitterrand, kimseye özgeçmişiyle ilgili belge ve bilgi vermiyor. Yaşını gizlemek için değil bu. Geçmişiyle övünmemek için, çünkü küçücük bir öğretmenin çocuğu Danielle Mitterrand. Babası Alman işgaline karşı savaşan bir kahraman. Yoksul ve inatçı. Büyük ve zengin bir aileden gelen eşini, sosyalist bir politikacı yapan bir kadın Danielle Mitterrand.

Yuvarlak cam masaya oturuyoruz. İlk sorumda telefon çalıyor. Sekreterine dönüp: "Söyle şunlara telefon bağlamasınlar" diyor Madam.

"Teybimi hazırlayayım" diyor. Bu tümce, konuşmayı onun da banda kaydedeceği ve denetleyeceği ihtarını içeriyor. "İsterseniz ben size bir bant verebilirim" diyorum ve tam üç ayrı kayıt aleti çıkarıyorum çantamdan. Ne olur, ne olmaz.

"Anladım" diyor. "Tam teçhizatlı gelmişsiniz!"

Soruları tersten sormaya başlayınca rahatsız oluyor, "Projenizde bu yoktu!" diye itiraz ediyor. "Aklıma sonradan geldi, gazetemin yazı işleri soruyor, Türk kamuoyu merak ediyor" diye savunuyorum kendimi. Bu soruları önceden versem, belki de görüşmeyi reddedecekti, biliyorum.

Bir bilek güreşi bu. Nazik, kadın kadına, satır araları binlerce mesajla yüklü. Kimi kez kızıyor: "Kafanıza şunu iyice yerleştirin ki..." diye başlıyor tümcesine. Kışkırtıyor, kızdırmaya çalışıyor, ama boşuna. Bizim de belli tekniklerimiz var.

Görüşmenin sonunda her ülkeden getirdiği biblolar gösteriyor. Küba'dan geleni en güzeli.