Dilini yoksullar için sivriltti

Kısa boylu, şişman bir adamdı. Kıvırcık kısa saçlarını sarıya boyardı. Koca göbeğine bol gelen, yeşil, kırmızı renkli ve paçaları kısalmış pantolonlarını lastik askılarla tuttururdu dar omuzlarına. Aptal havalı bir yüzü vardı, ama bu yüzün ardında Fransa'nın gelmiş geçmiş en büyük hiciv ustasının zekasını taşıyordu. "Coluche" dedirtiyordu kendisine. Fransızca deyişiyle kızamık hastalığını anımsatan garip bir takma ad. O sahneye çıktığı zaman salonlar doluyor, TV programları seyirci rekorları kırıyordu. Ne siyasetçiler esprilerinden, ne de varsıllar kurtulabiliyordu. Vurduğu zaman çok acıtıyordu.

Cumhurbaşkanlığı seçimlerine 1980'de adaylığını koymuş, topladığı ilgi "tehlikeli" boyutlara erişince devlet gizli servislerini salmıştı üzerine. Bir akrabası "faili meçhul" olarak öldürülünce dostları adaylıktan vazgeçirdiler...

Bir yoksul dostuydu Coluche. Kara bir yoksulluktan geliyordu.

Şöhret merdivenlerini yükselirken eski kader yoldaşlarını unutmadı. 11 yıl önce "Gönül Lokantaları" adını taşıyan bir girişim başlattı. Hemen tüm parasını bu vakfa yatırdı. Her yılın 15 aralığında, Gönül Lokantaları, evsiz, parasız, umarsızınsanlara tüm kış ayları boyunca günde üç öğün yemek dağıtmaya başladı. Bahar gelince kapanıyordu bu seyyar lokantalar. Bir dahaki 15 aralığa değin para ve malzeme toplamak için....

Coluche, budalaca bir motosiklet kazasında yaşamını yitirdi bundan 8 yıl önce. Ama dostları, başlattığı iyiliği sürdürdüler. Aktörleri, yazarları, tiyatrocular, ev kadınları, emekliler parasız olarak ve yirmidört saat nöbetleşerek her kış Gönül Lokantaları'nda çalıştılar...

Yoksul ve güçsüzler, Gönül Lokantaları'na kaydoluyorlar. O kayıttan sonra günde üç öğün yemeğe hak kazanıyorlar, ertesi gün çocuğuma ne yedireceğim diye düşünmüyorlar. Hiç olmazsa dört ay süreyle.

Geçen yıl Gönül Lokantaları'nda 13 bin insan bedava çalıştı ve 32 milyon kap yemek dağıtıldı. Dağıttıkları yemeğin büyük bölümü, varsıl Fransa'nın tıka basa dolu marketlerinde kullanma tarihi bir ya da iki gün geçmiş ve kuruluşa bedava verdikleri mallardan sağlanıyor. Yine de kişi bağışlarına gerek var. Geçen gün bir mektup aldım Gönül Lokantaları'ndan. "Artık güneşin altında da çekilmez oldu yoksulluk," diye başlıyor ve yaz aylarında da yemek dağıtabilmek için kurdukları yeni organizasyona bağış istiyorlardı. Yoksulluk her yerde aynı, her yerde acı. Pek çok insan gibi karınca kararınca, ama nice varsıldan belki daha çoğunu gönderdim Coluche'ün lokantalarına.

Ülkemdeki yoksulları düşündüm. Aziz Nesin'den başka kaç Coluche vardı onları düşünen, vakıf kuran, kaç varsılı vardı Türkiyemin? Kaç sanatçı, kaç ev kadını, kaç emekli ve insan ziyaret ediyor, kitap, para, yiyecek götürüyordu onlara? .

Bu sorunun yanıtını bilmekten ürktüm. Çünkü çok olmadığını ya da yok denecek kadar az olduklarını tahmin ediyorum.

[Fotoğraf altyazısı: Büyük komedyen Coluche'ü dostları fakirlere yemek dağıtarak anıyor.]