Günün biri, bir ülkede

Günün birinde bir ülkede, sormamız gerekecek: Nereden geliyoruz, kimiz ve nereye gidiyoruz? Durup düşüneceğiz. Pierre Dac'ın: "Evimden geliyorum, ben benim ve evime dönüyorum," yanıtını anımsayacak, ama yetinmeyeceğiz. Sorguya devam edeceğiz: Kim getirdi bizi buralara, nasıl böyle olduk ve nereye sürükleniyoruz? Milyonlarca işsiz ve yoksul, sol işaret parmaklarını dikip onların paraları ve umutları eksildikçe, servetleri ve mutlulukları artanları gösterecekler. Sağ işaret parmaklarıyla da, ceylan derili koltuklarında semiren siyasilerin elebaşlarını.

Günün birinde bir ülkede, hesap sormamız gerekecek: Bu ülkedeki yangınları niçin söndürmediniz? Niçin bir savaş var ve hain sayısı bu kadar fazla? Savaşı bitirmek ve hainlerin hain olmaması için ne yaptınız?

İşsizlik ve yoksulluk arttıkça işleri ve paraları artanlarla, ceylan derili koltuklarında semirenler: "Vallahi biz bir

şey yapmadık!" diyecekler elbette. Ve o zaman, HİÇBİR ŞEY YAPILMADIĞI için nerelere geldiğimizi anlamış olacağız.

Günün birinde bir ülkede, ılımlı İslamiyet propagandasının hizmetinde olmayan gerçek sosyologlar: Bu ülkede niçin, eroin kuryesi kızlar, katil fahişeler, mafya şarkıcıları 'star' yapılır, Almanya'dan sınır dışı edilmek şerefine erişen suçlu çocuklar 'DJ' olur?

diye sorgulayacaklar. "Onları halkın

ilgisi yarattı, hepsi reyting kahramanı," diyecek medya avukatları.

'Peki nasıl oluyor da kiralık katiller devlet kahramanı, eroin kaçakçıları, haraçhane sahipleri milliyetçi ilan edilir?' diye şaşacak sosyologlar. Ve aradıkları yanıtı, 'Bu halk

mı devletten, bu devlet mi halktan çıktı?' sorusunun düştüğü gayya kuyusunda,

elbette bulamayacaklar.

Ve bizler, çaresiz ve edilgen, ekranda 'The End' yazısını, ÖZGÜR MUMCU'nun dizelerini okuyarak bekliyor: * * *

Güzel günleri göreceğiz

Güzel günleri göreceğiz

Sonra vizyondan kalkacak

Sinemadayız, diyeceğiz

Rahatımız kaçacak

Oje süreceğiz

Kaçmayan çorapları

Başımıza öreceğiz.