Devlet kurt, gençlik kuzu

İtalyan Rönesansı, büyük ailelerin birbirini yediği en kanlı sürecini yaşıyordu. Cesar Borgia, henüz papalık koltuğuna oturan 8. Alexandre'ın yeğeniydi. Taze Papa, iktidar örgütlenmesinde Cesar Borgia'yı kullanmayı düşündü. Yeğenini huzuruna çağırıp: "Beni iyi dinle," dedi. "İktidar odakları Farrera, Sforza, Medicis gibi aileler arasında bölündü. Oysa güç, benim elimde toplanmalı. Borgia'lar egemen olmalı her şeye. Çok insan öldürmek gerekecek. Benim sağ kolum olmaya hazır mısın?" Papanın sağ kolundan kastı, cinayetlerin düzenlenmesinde taşeronluk, bazen de tetikçilikti.

Genç Cesar Borgia başını önüne eğdi. Diz çöktü, etek öptü, yanıt vermeden çıktı Papa'nın huzurundan. Doğruca hocasının evine gitti. Kısa yaşamında feyz aldığı, tüm dilleri ve bilimleri kendisine öğreten, en sevdiği insandı hocası. Adını unuttuğum yaşlı bilgin, evladı gibi bağlandığı Cesar'ı görmekten mutluydu. Papa'nın, öğrencisine önemli görevler yükleyeceğini biliyordu. Cesar'ın kendisine danışmaya geldiğini sandı, "Seni bekliyordum, oğul," sözleriyle karşıladı. Cesar Borgia, en sevdiği, en saydığı adama yaklaştı. Uzun ve ince hançerini çıkarıp kınından, yüreğine sapladı hocasının. Yaşlı bilginin gözlerinde şaşkın bir soru işareti kıvrıldı, bedeni kıvrılmadan önce. Güçlükle çıkarabildiği son sesiyle: "Neden bana bunu yaptın?" diye inledi.

Cesar Borgia, "Artık her şeyi yapabilirim!" dedi. Papa'nın sağ kolu olmaya hazırdı. Gerçekten

yaptı her şeyi. Öz kardeşi Lucrece Borgia ile aynı yatağı paylaştı ve yüzlerce kişiyi zehirlediler, öldürdüler birlikte.

Nereden, nasıl bir bağlantı kurduğumu sormayın, çünkü ben de bilmiyorum. Ama Türkiye'yi sallayıp koca bir bölgeyi yıkan depremin başından beri, kimi devletlilerde birer Borgia görüyorum. Ve düşünüyorum: Acaba bunların, iktidar

odaklarını ele geçirmeleri için içlerindeki hangi ruhu, hangi sevdiklerini öldürmeleri gerekti?

Galiba gençliği.

Dün, halk kahramanı olduklarını 'sanıp' üç fidanı sallandıranlar; dün, sallandıramadıkları yüzlercesini bilinmeyen yerlerde, bilinmeyen kuytularda öldürenler; dün, yüzlercesine devlet düzenine karşı çıktı diye işkence edenler; dün, onlarcasını geçirdikleri işkencelerden sonra onlarca yıl hapse mahkûm edip çürümelerini seyredenler, bugünkülerin ağababası, amcası, akıl hocası.

Dün, kendi emellerine hizmet eden kafatasçıları tetikçi olarak kullanıp kolladılar. Kendi görüşlerini 'yıkıcı' bulduklarının kellesini aldılar. Kafasız, düşüncesiz, apolitik bir gençlik yaratmak için uğraştılar. Bir ölçüde başardılar da. Kafasız, düşüncesiz ve apolitik pek çok genç ürettiler. Düşünenin yalnızca 'maneviyatçı ve milliyetçi' olanını okşadılar. Ama nedense, politikaya bulaşmayan, hatta politikadan tiksinen bazıları, kafasız ve düşüncesiz olamadı. Çünkü genç bedenleri, iyi yürekliydi. Ve bu gençler, depremde telef olanların yardımına devletlilerden önce koştular, devletten daha etkin oldular. Nasıl olur da kendi yetiştirmeleri kurt yavrularının, tespih böceklerinin varlık gösteremediği, üstelik de kendi kaleleri olan enkaz yerlerinde kuzucuklar imdada yetişmişti? İşte buna çok sinirlendi devletliler.

Şimdi aynı devletliler, yok para toplayamazsınız, yok başınıza buyruk olamazsınız diye o kuzu gençliğin elini kolunu bağlamaya, ayaklarını bacaklarını kesmeye çalışıyor. Ve bu engellemeyi, 'yasalara uyulmadığı' gerekçesiyle, 'yasal' yoldan yapmaya kalkıyorlar. Oysa depremde yıkılan her bina, altında kalan her insan; Anayasa'nın devlete biçtiği imar, denetim ve koruma yükümlülüğüne bizzat uymayan devletin ve çiğnediği onlarca yasanın ürünüdür. Anayasa'nın kendisine verdiği görevi yapmadığı için insanların ölümüne neden olan, arazilerini koruyamayan, imarını denetlemeyen; kısacası kendi yasasına uymayan devlet; insanları kurtaranları yasalara karşı geldiler diye suçluyor. AKUT'un kurtardığı Doğukan'ın kesilen bacaklarının bedeli kimde? Mafyacıları affeden, ancak halk kahramanlarına asla tahammül edemeyen bu kafaların, bu koltuklara oturabilmek için kimleri ve neyi hançerledikleri belli değil mi?

Keşke Borgia gibi, akıl hocalarını öldürebilselerdi.