Yolda bir kadın

Türkçede, yolsuzluğa yolsuzluk diyoruz. Zaten Türkiye'de boğazımıza kadar yolsuzluğa batmışız, içinde yaşıyor, dolayısıyla anlamını biliyoruz. İyi de, 'yolsuzluk' sözcüğünün karşıtı ne güzel dilimizde?

'Yollu' olması gerekmez mi? Ne gezer... Yollu, hafifmeşrep demektir indimizde. Özellikle kadınlar nezdinde. Peki nasıl

anlatıyoruz herhangi bir ortam ve mercide

'yolsuzluk' yokluğunu? Valla ben hiç duymadım (siz duydunuz mu?), ahlaksızın tersi ahlaklı, namussuzun namuslu, üçkâğıtçının dürüst de; yolsuza ve yolsuzluğa

gelince 'yolsuzluk karşıtı' söylemiyle yetiniyoruz...

Demek ki aksi bir kavrama ihtiyaç doğmamış, henüz yolsuzluğa muhalefet aşamasındayız, yolsuzluğu temizlemenin bir yolu bulunamamış!

İngrid Betancourt, bela aranan bir kadındı. Oysa doğumundan kırkıncı yaşına değin, hiçbir hal ve şerait onu zorlamadı, çaresiz bırakmadı, dara düşürmedi. Zarif ve soylu bir güzelliği vardı. Kolombiyalı'ydı, ama tüm yaşamını Paris'te geçirmişti, büyükelçi babasının saray yavrusundan, bir Fransız diplomatla yaptığı evlilik, bir başka saray yavrusuna nakletmişti cismini. İki de çocuk yapmıştı Fransız kocasına, dolayısıyla bir eli yağda diğeri balda, Gucci, Prada, Dolce Gabana takılmak ve altın yaldızlı çay takımları, danslı partiler ya da dedikoduyla oyalanmak için 'her şeyi' vardı.

Ama işte hiçbir şey, İngrid Betancourt'un aşırı zeki kafasını doldurmaya yetmedi. Üstelik ve ne yazık ki, Paris'te politika bilimi öğrenmiş o hain Fransız hocalar fena halde özgürlükçü, eşitlikçi ve kardeşlikçi bir hak hukuk tutkunluğu, temiz toplum merakı uyandırmışlardı içinde.

Dünyanın en yolsuz ülkelerinden biri, dolayısıyla şiddet kurbanı Kolombiya'nın makus talihine seyirci kalamadı İngrid. Gerek iktidardaki hükümetlerin ve ordunun, gerekse hükümet ve orduya karşı savaşan Marksist gerillaların oluşturduğu Kolombiya Devrimci Kurtuluş (!) Ordusu'nun, anca beraber kanca beraber uyuşturucu ticareti ve rehin karşılığı fidye gelirleriyle yuvarlanıp

gittiği; yılda 30 bin kişinin öldürülüp, yalnız 2000 yılında 3 bin 700 ve 2001 yılında

3 bin 41 kişinin fidye için kaçırıldığı ülkesi hakkında, tuttu bir kitap yazdı.

'Öfkeli Yürek' adlı kitabı, Fransa'da 120 bin satışla bestseller ve İngrid bir Fransız ünlüsü oldu mu size?

İyi de, Paris'te ünlenmek Kolombiya'yı kurtarmak, İngrid de şöhretle yetinecek bir

kadın değildi. O, 1989 yılında Kolombiya Cumhurbaşkanı adayı Luis Galan, bir seçim mitingi sırasında ve herkesin, özellikle de İngrid'in annesi Yolanda'nın gözleri önünde öldürüldüğünde kahraman olmaya karar vermişti.

Kelle koltukta, düştü Kolombiya yollarına

İngrid. Yeşilci bir parti kurdu. 'Oksijen' dedi adına. Çok basit bir planı vardı: Halkına koka üretiminden gayri gelir kaynağı yaratmayı amaçlayan bir toprak reformu. 1994 yılında milletvekili, 1996'da senatör seçildi. Yolsuz politikacılara, hükümete, orduya, gerillalara, çürümüş tüm düzene karşıydı. Sözümona Marksist isyancılara, meclis kürsüsünden şöyle sesleniyordu:

'Marksizm'den ne anlıyorsunuz? Uyuşturucu ticaretini mi?'

26 Mayıs'ta yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimleri için adaylığını koydu İngrid. Yerleşik düzenden kır gerillasına, her kesimden tehdit alıyordu. Kendisi de aday cumhurbaşkanı, rakibesi İngrid'in resmi korumalarını geri çekti. Geçen hafta sonu, bir seçim bölgesine giderken arabasıyla, gerillalar tarafından kaçırıldı İngrid.

Yola çıktığı sabah, cumhurbaşkanı Andres

Pastrana da aynı bölgeye gidiyordu uçakla ve yanında 'iki Amerikalı general' vardı.

İngrid, 'Beni de götürün,' demişti rakibine. Reddedildi. Herkes, arabayla yolculuğun delilik olduğunu söyledi, caydırmaya çalıştı İngrid'i. Ama o, haydutlara davetiye çıkarır gibi gitti. Belki de bile bile. Dünyanın ilgisini, ülkesinde olan bitenlere çekmek için diyenler var. Akıbeti meçhul.

Ne tuhaf. ABD'nin şemsiyesi altındaki

ülkelerde oluyor hep böyle işler. Kim, nerede ABD'nin desteğindeyse, orada yolsuzluk

ve şiddet var. Nerede ABD'nin desteği yoksa, ancak orada bir yol çıkabiliyor barışa ve refaha.