Yine firari

"Aşkın yankısı meyvalar

İş önlüklü kadınlar

Ayrılığı istenen âşıklar

Duvar kazıyan tırnaklar

Firara, firara, firara..."

RENE CHAR

Hoşçakal İstanbul. Hoşçakal yolları arabalara teslim, yürümeyi sevmeyen insanların direksiyon başında ömür tükettikleri şehir. Bir gün gelsin, yalnız denizlerinde gezeyim. İskelelerin olsun, kapı kapı dolaşayım kıyı bahçelerini. Betona gömülen yamaçlarından arta kalanı bile, hâlâ seyirlik. Ama bir kez daha yoruldum artık, firariyim.

Yoksulluğun kalın kalabalığından, varsıllığın bencil umursamazlığından yoruldum. Hoşçakal işgal altındaki şehir. Ağır ödüyor, ağır ödetiyorsun kuşkusuz bedelini. Ama bu işgalciler benden değil, firari olmak hakkım var.

Hoşçakal Cihangir. Vicdansız züppelerin sokağa attığı köpeklerini, sahipsiz kedilerini 'İlke Mühendislik'in meleklerine emanet ediyorum.

Dört dörtlük bir teknoloji kurumunu, dünyada örneği olmayan biçimde insancıl kılan sevgili mühendislerimi, Gülsün'ü, Sibel'i, Hatice ve İbrahim'i çok özleyeceğim.

Hoşçakal Esat. La Cave'ın en güzel şaraplarını yine sakla bana, mahallemize mukayyet ol, ara verme bilinçlendirme çalışmalarına, onun

bunun çocuğuna yar etme seçim bölgemizi.

İki buçuk adam müsvettesine teslim olan mülkümüzü geri almak zamanı geldi.

Hoşçakal Bizim Bakkal, Yılmaz Manav, Kuaför Şenel, sanatçı odağı Kahvedan, ocağı Manca ve tabii Umut mutfağı. Sizler Cihangir'i yaşanılır kılan, beni çok mutlu eden feylezoflarsınız.

'Cihangir Postası'nın gönüllü yaratıcıları, biliniz ki böyle bir gazete, dünyada tek ve çok yaraşıyor Cihangir'e. Son sayınızı, Paris'e götürüyorum, Monmartre Komünü'nün ruhunu yaşatan meslektaşlarınıza göstereceğim örnek diye.

Hoşçakal Cihangir, hoşçakalın dostlar, bağışlayın firariyim yine.

Ama aklım sizinle, gönlüm sizinle. Siz yolunuzdan dönmeyin sakın, ben döneceğim size.