Aşiretler ve Poşetler

Geçen hafta AB'den raporlu 'çağdaş' Türkiye'de, çağdaşlığa nispet iki de aşiret düğünü yapıldı. Birinci düğünde 30 bin nüfuslu Memitan aşiretinin reisi İmam Altun'un mahdumu evlendi, ama tabii ki ağır hediyeler geline (30 kilo altın!) taşıtılırken, damada yükte hafif, pahada ağır dolar desteleri sunuldu. Güzide Güney Doğu Anadolu'nun anlı Şanlıurfa ilinin, kuşkusuz bugün içinde debelendiği çağdaş uygarlık ve bayındırlık düzeyini önemli ölçüde borçlu olduğu Memitan aşiretini, yılmadan ilerlediği modern demokrasi yolunda kimsecikler tutamamış; Şanlıurfa'yı kalkındırdıktan sonra aşiretin genç kuşakları İstanbul'u da kalkındırmaya gelmişti, dolayısıyla düğün Sarayburnu'ndaki Çakıl gazinosunda yapıldı.

Eğer Günter Verheugen, düğün günü malum raporla kafayı yemiş olmasa, Memitan aşiretinin İstanbul'a taşıdığı Kürt kültür ve uygarlığına bakar, 30 kilo altın yükü altında kıpırdayamayan gencecik geline, 'işte ezilen azınlık' diye ağlardı.

Memitan aşiretinden yalnızca iki gün sonra, bu kez Doğu Anadolu'nun gelişmişlik abidesi Van ilimizin, adı güzel Şerefhan kabilesi, pardon aşireti reisi İskender Ertuş'un mahdumu evlendirildi. Tabii ki ağır düğün hediyeleri (15 kilo altın!) yine gelin hanıma taşıtılırken, damat beye de yükte hafif pahada ağır dolar desteleri sunulacaktı. Ancak damat bey, kendisine hediye edilen 400 milyar liralık döviz bürosunu taşıyamadı ve bir masada toplanan paraları, ancak dört kişi sayıp destelere ayırabildi.

Eğer Günter Verheugen, bu müstesna düğünün gazetelerde yer aldığı 5 Ekim ve malum raporun arifesi olmasaydı, Şerefhan kabilesi, pardon aşiretinin reis mahdumunun kafasından aşağı boca edilen dolar yağmuruna bakar, 'işte boğulan azınlık' diye ağlardı. Ne var ki birinci ve ikinci düğün arasında, Kürt kültür ve uygarlığının bir başka beşiği, Hakkâri Yüksekova ilçesinden üçüncü bir haber daha vardı, aynı gazetelerde: Dar gelirli, bol döllü bir ailenin 9 çocuğundan, üçüncü sınıf öğrencisi E. T. (uzaylı olanı değil, dünyalı olanı tabii...) harçlığını çıkarmak için ÇÖP toplarken, ilçenin en işlek caddesi üzerinde ve hökümet konağına aha atımlıktaki çöplerin arasında siyah bir poşetin içinde saatli bomba bulmuştu. Dünyalı E. T., aynı cadde üzerinde ve 13 yaşında olduğu için artık 'iş sahibi', yani seyyar gazete satıcısı ağabeyiyle birlikte soluğu Emniyet müdürlüğünde almış, saatli bomba patlamasına 50 dakika kala etkisiz hale getirilmişti sayelerinde. E. T.'nin bulduğu ve güvenlik görevlilerine teslim ettiği siyah poşet de bir 'kanlı düğün' hediyesi sayılırdı: 2,5 kilo C4 vardı içinde ve eğer patlasaydı, yüzlerce insan ölecekti. Polisler, Yüksekova ilçesini bir faciadan kurtaran kahraman çocuklar E. T. ve ağabeyi E. T. (o da uzaylı olanı değil, dünyalı)'yı candan kutladılar, iki şişe kola ikram ettiler, hatta Emniyet müdürü Ergin İşler, yoksul kardeşlere okul malzemesi aldı, ailelerine yakacak yardımında bulundu.

Eğer Günter Verheugen ya da Romano Prodi ya da Manuel Barroso rapordaki azınlıkların çoğunluğunu saymakla meşgul olmasalardı, çöp toplarken bomba bulan Kürt çocuklarla, altın ağırlığı altında ezilen Kürt gelinleri ve 400 milyar liralık döviz tepelemesi için 'Üç beş kuruş', diyebilen limuzinli Kürt reisleri ile aşiretleri arasında bir ilişki kurabilirdi, gibi geliyor naçiz yazarınıza. Ne insan hakları, ne yurttaşlık, ne de hak, hukuk ve çağdaş demokrasi ile en küçük benzerlik taşıyan bir ortaçağ ilişkisi: Derebey ile paralı askerlerinin ve kölelerin ilişkisi.

Eğer Kürt aşiretleri reis mahdumlarına döviz bürosu hediye edecek kadar zenginseler, niçin çöp toplayarak geçinmeye çalışan binlerce Kürt çocuğu var? Eğer Kürt aşiret reisleri, o döviz yığınlarına 'üç beş kuruş' diyebilecek kadar zenginse, reis olalı aşiret bölgelerine hangi yatırımı yaptılar, kaç kişi istihdam ettiler, hangi ili, hangi ilçeyi yeni baştan yarattılar, hangi uygarlık ve kültürün eserlerini verdiler?

Kaç çocuğu okula gönderdiler? Kaç çocuğu çöp toplamaktan kurtardılar? Her şeyden önce taş taş üstüne koymadıkları aşiret bölgelerinde 'hizmet' bekledikleri devlete kaç para vergi ödüyorlar, her yıl?

Kürt aşiret düğünlerinde altın ve döviz savuranlar, çöp toplayan Kürt çocuklardan olduğu kadar, çöp poşetlerine konulan bombalardan da sorumludurlar.